Program koncertu Lutosławski Piano Duo

Na przykładzie konkretnych kompozycji artyści opowiedzą, jak i po co powstał duet fortepianowy. Pokażą różnice między grą na cztery ręce na jednym instrumencie a grą na dwóch fortepianach. Przeprowadzą nas przez kilka wieków muzycznych przemian. Zdradzą, co z duetem fortepianowym postanowili zrobić współcześni kompozytorzy w drugiej połowie XX wieku.

Ignacy Jan Paderewski – Trzy tańce z albumu „Tatrzańskie” op. 12

– allegro con brio 

Taniec bardzo mocny, zdecydowany i szybki. Zaczyna się głośno, w środku utworu pojawia się na fragment melancholijny, następnie wraca główny temat. Utwór kończy się mocnym uderzeniem niskiego dźwięku w fortepianie.

 – andantino molto espressivo

Spokojna melodia, pojawia się  po kolei we wszystkich rejestrach, rozwija się i dąży ku szybszym dźwiękom w górnym rejestrze. Kończy się spokojnie i cicho.

 – allegro con moto 

Cechą charakterystyczną tej części jest duża zmienność motywów i melodii. Krótkie fragmenty różnią się między sobą tempem i nastrojem.

Taniec kończy się szybkimi dźwiękami zmierzającymi ku górnym, brzmieniom  i 3 mocnymi akordami – ostatni jest bardzo głośny i niski.

Karol Szymanowski – Taniec zbójnicki z baletu Harnasie (opr. na 2 fortepiany – B. Wąsik)

Zaczyna się od bardzo mocnych dźwięków basowych granych na 1 fortepianie. Usłyszymy dużo dźwięków, które spełniają rolę tła dla głównych melodii. Utwór jest szybki ale zmienny, zmierzając ku końcowi robi się coraz cichszy.

Henryk Mikołaj Górecki – Toccata

Utwór bardzo równy , w umiarkowanie szybkim tempie. Zaczyna się ponurym tematem granym przez jedną rękę. Każdy głos kopiuje melodię i wprowadza ją na coraz wyższy poziom.

Pomimo, że pianiści grają równo – jest wrażenie bałaganu, bowiem melodie w utworze są nieregularnie poprzesuwane.W kulminacji utworu słyszymy głośne akordy.

Tomasz Sikorski – Diafonia

Kompozycja dwuczęściowa w średniej dynamice. Pianista drugi gra to samo co pierwszy ale odrobinę później, co sprawia wrażenie opóźnienia i rozdwojenia melodii. Druga część jest bardzo spokojna i delikatna oparta na miękko granych akordach.

George Crumb – Fantazja-Wędrowiec z cyklu Makrokosmos III – Utwór bardzo cichy i wolny, grany na strunach i na klawiszach.

Kompozytor wprowadza tutaj tzw. rozszerzone techniki wykonawcze – szarpanie strun, flażolety, uderzanie w struny.

Wojciech Blecharz – Transphere

W pierwszej części pianistka gra na stojąco z boku fortepianu, używając pałek perkusyjnych. Uderza nimi w dno fortepianu a dłońmi gra na strunach. Pianista drugi siedzi przy fortepianie ale preparuje instrument przedmiotami: pudełkami od płyt CD oraz ciężką książką, dzięki czemu fortepian brzmi jak etniczny instrument strunowy.

Całość jest głośna i szybka.

Część druga jest grana w wysokim rejestrze, zaczyna się od akordów, następnie fortepiany grają szybkie melodie nakładające się między sobą. Utwór kończy się powtarzanymi  wysokimi dźwiękami.

Witold Lutosławski – Wariacje na temat Paganiniego,

Kompozycja składa się z tematu i kilku wariacji, które różnią się energią, charakterem i fakturą. Tematem utworu jest słynny początek Kaprysu skrzypcowego nr 24 Nicola Paganiniego.

W środku czeka niespodzianka: „fałszywy koniec” zbudowany z mocnych akordów. Po nim następuje delikatna, wolna wariacja i dopiero ona zmierza ku wielkiemu finałowi.

Utwór jest bardzo szybki , skoczny i zmienny.

Koncert odbędzie się 6 września 2026, godz.13:00

Fort Sokolnickiego, Żoliborski Dom Kultury

Stefana Czarnieckiego 51, Warszawa

Wstęp wolny